Pro Evolution Soccer 2009 RELOADED Crackli full ilk defa blogunuzda ayrılmayın

http://rapidshare.com/files/173286670/30-11-2008-sosyal_yard__305_mlar_sosyalguevenlik_pirimsiz_oedemeler.doc

| 76 KB

 Tampon Bölge Önerisine Yanıt Erdoğan Olması gerekirse adımı atarız dedi Asker öneriye mesafeli

Tampon Bölge Önerisine Yanıt Erdoğan:"..Olması gerekirse adımı atarız" dedi. Asker öneriye mesafeli

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, muhalefetin dile getirdiği tampon bölge konusunda, "Bu bir tekliftir, taleptir. Bunu silahlı kuvvetlerimizle görüşür, hakikaten olması gereken bir şeyse bu adımı atarız" dedi. Başbakan Erdoğan, Çek Cumhuriyeti Başbakanı Mirek Topolanek ile düzenlediği ortak basın toplantısında konuya ilişkin soruyu cevapladı.   Erdoğan, "Tampon bölge konusu ile ilgili olarak Türkiye Irak sınırının uzunluğu ortadadır. Bu konuda en doğru tespiti yapacak olan siyasilerden çok görevi vermiş olduğumuz silahlı kuvvetlerdir." dedi. Asker Tampon Bölge Önerisine Mesafeli... Genelkurmay, bunun için özel birliklere kapsamlı teçhizata ihtiyaç duyulduğunun altını çizdi. Komutanlar, tampon bölge yerine teröristlerin geçiş noktalarını tıkayacak düzenlemenin yapılmasını istiyor.

"lira'larım döküldü toplayamadım."

Ölüm Adın Kalleş Olsun
        Saffet Korkut için

Bir Saffet Hoca vardı dost bağında
Hürriyet yoktu sağlığında
Gün geldi gitti incecikken
Yiğitken, güzelken, gencecikken.
Şimdi ne kadar dost varsa arkasında
Hasatçı, öğrenci, öğretmen
Ne kadar gül varsa toprağımızda:
Daldırma gül, ak gül, gonca gül;
Ne kadar sevgili varsa arkasında:
Tiyatro, iş, kitap, şiir, marş
Yanar yanar ağlaşır cümlesi,
Çoban ateşi hatırasında.
Gavur Müslüman demezdi
Kendisi için bir şey istemezdi
Yatak ölümü beklemezdi
Gitti vadesiz, gencecikken
Yiğitken, güzelken, incecikken

Ölüm, adın kalleş olsun!


Gelmeyen Bahar

Gel kardeşim, gel beri
Hey kurt hey kuş hey börtü böcek
Ah gidenler gelir mi geri
Açar mı bugun dört bahardır kanayan çicek
Demek
Daha bizim yaşımızda
İnsanlar ölecek.

Enver Gökçe 

Ama bu bayramın çocuk kalbinden bir ifadesi gibi sanki.

Koskoca bir insanın Şeker Bayramı demesinin tuhaf gelen bir yanı var. (Ya da bana öyle geliyor. Oturup şekerin bayramını mı kutlayacağız. Tuz ne olacak peki, ya ekmek? Hani tuz ekmek hakkı var derler, şekerden daha mı önemsiz...)


Bayram şekeri


Elif Çakır - 30.09.2008

    
OLDUĞU GİBİ
 
Elif Çakır



Şekerdi, Ramazandı derken, nihayet bayrama ulaştık.

Ancak başbakanın medya tartışmasını “almayın o gazeteleri evinize”ye getirmesinden artık kendisi de sıkılmış olmalı. Yaklaşan bayram arifesinde tartışmayı “bir kültür erozyonuna” çekti. “Ramazan Bayramı”nın bir kısım insanlar tarafından “Şeker”leştirilmesine tepki göstererek “bunlara fırsat vermemiz gerektiğini” söylemesi üzerine bir şekerleme yapmak gerekiyor.

Ah nerede kaldı eski Ramazanlar, ah o Bayramlar diye iç geçirip geçmiş özlemi içerisinde olanlardan değilim.

Dinî metinlerde geçen şekliyle de bu ne Ramazan ne de Şeker bayramıdır. Bu bayramın asıl adı iyd el-fıtr’dır, yani Fıtr Bayramı.

Fıtr da, hani şu fitre olarak Türkçeleştirdiğimiz şeydir (daha geniş kapsamı var ama şimdi oturup bunu anlatmanın ne yeri ne de sırası).

Günlük hayatta türlü nimetlerle sofralar donatıp yemeye alışmış zenginlerin Ramazan boyunca aç kalıp, fakirliğin en azından bir boyutunu (açlık) idrak etmesiyle (öyle ya, giyinip kuşanma, gezip tozma hoşça vakit geçirme oruç kapsamında değil) birlikte, ellerini ceplerine atıp bir miktarını yoksullarla paylaştığı günlerin adıdır Ramazan ya da Şeker dediğimiz bayram. En doğru şekliyle Fıtr Bayramı.

Öyle zenginlerin zenginleri ağırladığı cümbüşe dönüşen sofraların yarıştığı, yoksul halkın sofrasında ekmek zeytinin değişmemesi değil.

Yoksulların çadırlarda, sonradan görme bürokratların beş yıldızlı otel lobilerinde ağırlandığı iftar düzeneği devam ediyor yine.

Hz. Peygamber, sadece zenginlerin çağrılıp da yoksulların dışarıda bırakıldığı sofralara lanet ediyordu. Bugün ise her şey eski haline dönmüş görünüyor.

İşin Şeker ya da Ramazan bayramı olup olmadığını tartışmak bile abes aslında.

Kaldı ki, çocuklar için şeker, çikolata ve tatlı bayramıdır elbette.

Bizim için de öyleydi o yaşlarda iken.

Yıl boyunca pek fazla erişemediğimiz türlü şeker, çikolata ve tatlılar dolardı evimize ve komşularımızın evlerine.

Herhalde şeker bayramı yaklaşımı buradan kaynaklanıyor.

Ama bu bayramın çocuk kalbinden bir ifadesi gibi sanki.

Koskoca bir insanın Şeker Bayramı demesinin tuhaf gelen bir yanı var. (Ya da bana öyle geliyor. Oturup şekerin bayramını mı kutlayacağız. Tuz ne olacak peki, ya ekmek? Hani tuz ekmek hakkı var derler, şekerden daha mı önemsiz...)

Gerçi bayramlarda bu kadar şekerin içine gömülmek bize ait bir şey midir, yoksa dünya Müslümanlarında da böyle bir eğilim var mıdır, bilmiyorum.

Benim için pek değil ama tatlı ile arası iyi olanlar için tam bir fırsat günleri bu bayramlar.

Baklavalar açılır, yöresel tatlılar yapılır.

Nereye gitseniz önünüze bir porsiyon tatlı getirilir.

* * *

Bu Ramazan öfkeli ve kavgalı geçti.

Güzel sözler, güler yüzler yerine hırsızlar, şerefsizler, müfteriler uçuştu ortalıkta.

Orucun insanın tabiatını yumuşatan, kötü söz söylemekten, kötü iş işlemekten, kötü niyet taşımaktan alıkoyan güzelliğini şöyle yurt çapında doya doya yaşayamadık.

Ramazan bana insanın daha bir içine kapandığı, kendini sorguladığı, eğrisini doğrusunu görmeye çalıştığı bir atmosfer gibi gelmiştir. Sonrasındaki bayram da, insanlarla yeniden kaynaşıp barışmanın ifadesidir. Güzel sözlerle, güler yüzlerle, hediyeler ve ikramlarla birbirini ziyaret edip, “nedir bu çekişme, hepimiz aynı hayatı paylaşıyoruz” deyip kucaklaşmanın ifadesi…

Özellikle son yıllarda, üç dört günlük bayramın bir haftaya yayılmasıyla birlikte, insanlar bunu tatil şekline dönüştürerek evlerinden kaçmaya başladılar.

Bayramların o sıcaklığı, samimiliği kalmadı sanki yıllar geçtikçe.

Artık yükünü taşımakta iyice zorlanan İstanbul’da ise bayramlar sokağa çıkılmayacak eziyet günleri haline geldi. (Buna rağmen hâlâ Ankara’dan onbinlerce insanın –Merkez Bankası vesilesiyle- İstanbul’a getirilmesi nasıl düşünülüyor, şaşmamak elde değil. Buna bir de “trafiğin dengelenmesi” yorumu getirildi ki Başbakan tarafından, bu ayrı bir yazı konusudur.)

Gündelik hayatta çok fazla insanla muhatap oluyoruz, çok fazla bilgi ve mesaj bombardımanına uğruyoruz ve artık hiçbir şeye ayıracak “samimi” vaktimiz kalmıyor.

Geçen cumartesi Ayşe Arman’a verdiği röportajda çocuk psikoloğu Şeniz Pamuk, “hah, işte bu” diyebileceğim bir tespitte bulunmuştu: “Bir iki kuşak sonra, 1950’lerin hayatına geri döneceğiz!”

“İlişkiler çok kopuk, kimsenin kimseye ayıracak vakti yok, herkesin yapmak istediği çok fazla şey var.”

“Klasik aile modellerine geri dönülecek. Herkes evliliğini yürütmeye çalışacak. Günümüzde olduğu gibi yürümezse boşanırım demeyecek. Kadınlar daha az çalışacak, ve çocuk bakacak... Çünkü bu tempo insanların kaldırabileceği bir tempo değil...”

Tabi ki bu olacak.

Olmazsa da sonraki kuşaklara hepten yazık olacak.

Bayramların önemi tekrar ortaya çıkacak.

Elinizde bir kutu şekerleme ile, eşinize dostunuza, komşunuza, akrabanıza gidip önce bir tebessümle sonra sıcak bir kucaklaşma ile elde edeceğiniz ruhsal motivasyonu, ne tatilde, ne de koşturmacalarda bulacaksınız.

Huzurlu bir bayram geçirmeniz dileğiyle, Bayramınızı kutluyorum.

Diğer Elif Çakır Makaleleri:

    * 23.09.2008 - “Organize işler bunlar / Başımıza işler bunlar”

    * 16.09.2008 - Endişeye mahal yok!
    * 09.09.2008 - Oruç çarpması
    * 02.09.2008 - Oteller arasında
    * 26.08.2008 - “Garibim Arap kadınları”
    * 19.08.2008 - Sözün maksadını aşması
    * 12.08.2008 - Çok şükür olimpiyat başladı
    * 05.08.2008 - Diyet
    * 05.08.2008 - 18 cenaze sıfır şikâyet!
    * 29.07.2008 - Menderes Çıkmazı’ndaki bomba!
    * 22.07.2008 - Klasörler bitmez, vatan bölünmez
    * 15.07.2008 - Tren gelir hoş gelir
    * 08.07.2008 - “Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm”
    * 01.07.2008 - Genelkurmay “açıklıyor”
    * 01.07.2008 - Parayı veren...
    * Tüm yazıları

Işın Erşen Beyefendi’nin sözünü dinleyen bir-iki yurtseverin çıkması durumunda neler olabileceğini düşünebilir musunuz?



Öte yandan kim oldukları, hangi PKK olduğu belli olmayan bir grup da Aktütün’de


15 askerimizi şehit ediyor ve bir anlamda Işın Erşen’i ve sözünü dinleyecek katil yurtseverlere belki de kasıtlı zemin


ve gerekçe hazırlıyor.



Bir an durup bu iki sözde çok farklı kesimin, yani Işın Erşen ve yurtseverlerinin, şiddet çağrısında



suç unsuru bulmayan savcının ve PKK’nın aynı hedeflere, aynı yöntemlerle yaklaştığı ihtimalinin



doğru olabileceğini düşünmek gerekmez mi acaba?



PKK ve yandaşlarının ülkede istikrar istemedikleri kesin ama bence daha az kesin olan konu ‘yandaşlarının’


 kim olduğu konusu.



Korkunç bir ittifak 

Eser KARAKAŞ
 ekarakas@stargazete.com


Aklını, beynini, ruhunu satmamış ya da sağlıklı düşünme yeteneğini yitirmemiş insanlar için PKK terörü meselesi gerçekten anlaşılmaz bir hal almaktadır.

Ya da belki çok netleşmektedir.

Muradımı anlatmaya gayret edeceğim.

Bu yazıyı yazmadan ve Aktütün felaketinin haberi daha ulaşmadan akılımdaki yazı konusu Bolu Express gazetesinde geçen Ekim ayının 11’inde Işın Erşen imzalı, ‘Türk, işte karşında düşmanın’ başlıklı bir yazı hakkında Diyarbakır DTP milletvekili Selahattin Demirtaş’ın yaptığı suç duyurusu üzerine Savcılığın verdiği takipsizlik kararı idi.

Işın Erşen isimli Bolu Express gazetesi köşe yazarı yukarıda tarihini ve ismini verdiğim makalesinde PKK saldırıları sonucunda şehit düşen her güvenlik görevlisi için tek tek isimlerini yazısında saydığı DTP milletvekillerinden, DTP belediye başkanlarından beşinin öldürülmesinin artık gerekli olduğunu söylüyor ve hatta yurtseverlere (!!!) de bu doğrultuda çağrı yapıyor.

Yazıyı, bu aktardıklarıma inanmıyorsanız Bolu Express gazetesi ismiyle internetten ve buradan da köşe yazarının ilgili makalesini bulabilir okuyabilirsiniz.

Buraya kadar bence de anormal bir durum yok, bu tür nefret ve cinayet çağrısı yapan gördüğümüz ilk yurtsever de Işın Erşen Beyefendi değil ve son da olmayacak; Allah akıl, fikir, izan ve vicdan versin demekten başka çaremiz yok.

Ancak, işin Işın Erşen isimli kişinin vicdan ve izanını aşan çok daha ciddi boyutu Demirtaş’ın avukatının savcılığa yaptığı suç duyurusu karşısında savcılığın bu yazının içeriğini ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirmesi.

Yazının içeriği herhalde hukuk fakültelerinde kin, nefret ve şiddet çağrısı nasıl yapılır konusunda çok tipik bir örnek niteliğinde ama savcılık bu yazı hakkında takibata gerek görmeyebiliyor, durumun esas vahameti de tam da burada.

Sonra o ülkenin Yargıtay’ı da Hrant Dink’i, ölümünden sonra da oğlunu başka bir mahkeme mahkum edebiliyor; ne ilginç bir hukuk sistemi içinde yaşıyoruz herkesin görmesi gerekiyor.

Bu savcıların hangi hukuk fakültelerinde, hangi hocalar elinde, hangi hukukçuluk kavramı doğrultusunda yetiştirildiğini doğrusu çok merak ediyorum.

Adalet Bakanlığı’nın bu çok açık şiddet ve nefret çağrısının takibatsız kalması karşısında ne yapacağını da çok merak ediyorum.

Işın Erşen Beyefendi’nin sözünü dinleyen bir-iki yurtseverin çıkması durumunda neler olabileceğini düşünebilir musunuz?

Öte yandan kim oldukları, hangi PKK olduğu belli olmayan bir grup da Aktütün’de 15 askerimizi şehit ediyor ve bir anlamda Işın Erşen’i ve sözünü dinleyecek katil yurtseverlere belki de kasıtlı zemin ve gerekçe hazırlıyor.

Bir an durup bu iki sözde çok farklı kesimin, yani Işın Erşen ve yurtseverlerinin, şiddet çağrısında suç unsuru bulmayan savcının ve PKK’nın aynı hedeflere, aynı yöntemlerle yaklaştığı ihtimalinin doğru olabileceğini düşünmek gerekmez mi acaba?

PKK ve yandaşlarının ülkede istikrar istemedikleri kesin ama bence daha az kesin olan konu ‘yandaşlarının’ kim olduğu konusu.

PKK ve yandaşları dendiği zaman ortalama yurttaşımızın aklına gelen kesimlerden başka kesimlerin PKK terör örgütü ile istikrarsızlık, demokrasi yokluğu, hukuk devleti zaafı ve fakirlik ortak payda ve hedeflerinde ittifak yaptıkları yönünde işaretler her geçen gün daha da güçlenmektedir.

Işın Erşen önemli değil ama o yazıda suç unsuru bulmayan savcı, Işın Erşen iyi ağabeyimizdir diyen Bolulu gazeteciler, Aktütün karakolunun beşinci kez ve aynı noktada toplam 43 şehit verirken hala etkin bir korumaya alınmamasına ses çıkarmayanlar, bunu ciddiye almayanlar, 25 senedir süren çatışma ortamında hala çatışma başladıktan en geç beş dakika içinde olay yerine etkin kuvvet aktarımının startejisini hazırlamayı düşünmeyenler PKK terör örgütünün objektif ya da sübjektif müttefikleri haline gelmektedirler.

Korkunç itttifakın hedefi ise ikinci hatta üçüncü kümeye düşmüş bir Türkiye’dir, bu geri Ortadoğu ülkesinde de küçük krallıklarını kurmak ve yaşatmaktır, herkesin bunu iyi görmesi şarttır. 

 Korkunç bir ittifak bu sözleri söylemek için mi?!

 Şehit cenazesinde Gül'e tepki
05.10.2008 - 20:24

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Hakkari’nin Şemdinli İlçesi Aktütün Sınır Karakolu’na terör örgütünce düzenlenen saldırıda şehit olan Jandarma Astsubay Çavuş Hasan Önal’ın cenaze törenine katıldı. Törende Cumhurbaşkanı Gül'e tepkivardı.

ESKİŞEHİR -

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Hakkari’nin Şemdinli İlçesi Aktütün Sınır Karakolu’na terör örgütünce düzenlenen saldırıda şehit olan Jandarma

Astsubay Çavuş Hasan Önal’ın cenaze törenine katıldı. Reşadiye Camisi’ndeki cenaze törenine binlerce kişi katılırken, törende Cumhurbaşkanı Gül'e

tepki gösterildi.

Törende “kahrolsun PKK”, “Şehitler ölmez vatan bölünmez” sloganları atıldı.

                                                    ( kimler atıyor bu sloganları !!!)

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Hakkari’nin Şemdinli İlçesi Aktütün Sınır Karakolu’na terör örgütünce düzenlenen saldırıda şehit olan Jandarma Astsubay Çavuş Hasan Önal’ın cenaze törenine katılmak üzere helikopterle Eskişehir’e geldi. Gül’e, Maliye Bakanı Kemal Unakıtan da eşlik etti. Valiliği ziyaret eden Gül daha sonra da Jandarma Astsubay Çavuş Önal’ın Reşadiye Camisi’ndeki cenaze törenine katıldı. Şehit Önal’ın ailesi, yakınları ve binlerce vatandaşın katıldığı cenaze töreninde Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'e tepki gösterildi. Cenaze törenine katılanlar “kahrolsun PKK”, “Şehitler ölmez vatan bölünmez” sloganları attılar. Kılınan cenaze namazının ardından, Cumhurbaşkanı Gül Reşadiye Camisi’nden ayrıldı. (ANKA)

"demek dâhâ bizim yaşımızda insanlar ölecek.
          ölüm adın kalleş olsun"
 
                 ENVER GÖKÇE


Bitirin artık bu savaşı...

Ahmet Altan - 05.10.2008


Bu ülke çocuklarının hesabını sormaz.

Hiç sormadı.

Şimdi Türk çocuklarıyla Kürt çocukları diye ayrılıp karşı karşıya gelenler ölüyor.

Eskiden sağcı solcu diye ayrılıp karşı karşıya gelen çocuklar ölüyordu.

Neredeyse kırk yıldan beri çeşitli sıfatlarla tanımlanan çocukların ölümünü seyrediyoruz.

Hangisinin hesabı soruldu?

Kim hesap verdi?

Onları kışkırtanlar, ölüme yollayanlar, öldürtenler bir defa ortaya çıkarıldı mı?

Bu ülkede çocuklar genç yaşlarında ölmek için doğuyorlar sanki.

O kadar doğal karşılanıyor ki ölümleri...

Kimse şaşırmıyor.

Bana öyle geliyor ki üzülmüyor bile kimse.

Acı değil öfke duyuyoruz, kurtarmak değil intikam almak istiyoruz.

Eğer “karşı taraftan” daha fazla çocuk ölürse insanların içleri yatışacak gibi.

Bakın on beş çocuğun öldüğü aynı karakolda Mayıs ayında altı çocuk daha ölmüştü.

Kimse, o çocukların ölümünün hesabını sordu mu?

Dağlıca baskınının hesabını soran oldu mu?

Mayıs ayındaki Aktütün baskınına sansür geldi.

Dağlıca’nın konuşulması mahkeme kararıyla engellendi.

Halbuki Dağlıca baskını için de, Aktütün baskını için de Meclis komisyonları kurulmalıydı, araştırılmalıydı, çocukların ölümünden sorumlu olanlar ortaya çıkarılmalıydı.

Bunlar yapılmadı.

Bu çocukların ölümünden onların komutanları sorumlu.

Bir ülkede karakollar bu kadar kolay basılıyorsa, o ülkede askeri bir sorun var demektir.

Hatayı yapan kim?

Komutanlardan başka kim olabilir?

Bakın çok garip bir durum var.

Bu çocukları koruyamayan, gerekli önlemleri almayan, yapılan hataların hesabını vermeyen, eksiklikleri gidermeyen komutanlar...

Aynı zamanda savaşın devamını da en çok isteyen insanlar.

Bu savaşı bitirebilecek her demokratik ve barışçı adıma karşı çıkıyorlar.

Emekli komutanlar da “daha başka askerler de ölür” diye demeçler veriyorlar.

Niye sürdürmek istiyorsunuz peki bu savaşı?

Daha fazla çocuk ölsün diye mi?

Bugünkü savaşı kimse kazanamaz.

Kazananı olmayacak bu savaşın.

Sadece çocuklar ölecek.

Ne PKK bir karakolu basıp on beş çocuğu öldürdü diye Kürtlerin sorunu biter...

Ne askeri birlikler PKK’lıları öldürdü diye Türkiye’ye huzur gelir.

Yıllardanberi sürüyor savaş.

Ne oldu?

Söyleyin bana ne oldu?

Kimse kazanabildi mi?

Hayır.

Bu savaşın bitmesi lazım.

Bu ülkenin Kürt vatandaşlarının kendilerini güvende ve özgür hissedecekleri demokratik bir ortamın yaratılması, dağdaki çocukların evlerine dönebilmelerinin sağlanması lazım.

Bu ülke kanıyor.

Hiçbir anlamı olmayan, hiçbir anlamlı sonuca varmayacak bir savaş yüzünden kanıyor.

Üstelik şimdi tehlike daha da büyüyor.

Ege kasabaları, Kürt mahalleleri Türk mahalleleri diye bölünüyor.

Ortalıkta bayraklar dolaşıyor.

Çatışmalar yaşanıyor.

Bir kıvılcımla bütün bölge patlayacak sanki.

Birilerinin böyle bir patlamanın yaşanmasını istediğini de tahmin etmek zor değil.

Maraş’ı, Sivas’ı unutmayın.

Burası özgürleşmesin, demokratikleşmesin, bu gizli askeri yönetim bitmesin diye binlerce insanın ölümüne hiç aldırmayacak birileri var.

Her gün yirmi çocuğun öldüğü günlerde kimsenin kılı kıpırdadı mı?

Darbenin planlarını yaptılar sadece, “biraz daha çocuk ölsün de ortam iyice darbeye hazır olsun” diye beklediler.

Bugün de beklerler.

İnsanları kışkırtırlar.

Öldürtürler.

Hükümetin ve parlamentonun bu savaşı bitirmek üzere duruma el koymasının gerektiği zamanlardayız.

Onlara Ege bölgesinden çok daha ayrıntılı bilgiler geliyordur.

Tehlikeyi bizden daha iyi görüyorlardır.

Çocukların ölümüne aldırmıyorlarsa, kendi geleceklerine aldırsınlar.

Bu ateş bir kıvılcımla bütün Türkiye’ye yayılırsa, onların geleceği de yanacak.

Bu savaşı durdurun artık.

Ölen çocuklarla mutluluğu bulamaz bir ülke.

O çocukları kurtarın.

Öfkeyi unutup acıyı hissedin artık, intikamı bırakıp kurtarmayı isteyin ne olur.

O çocukları da, ülkeyi de, kendinizi de kurtarın.

Durdurun bu Allahın belası savaşı.



Diğer Ahmet Altan Makaleleri:


    * 04.10.2008 - Taksimetre
    * 03.10.2008 - Korkmalı mıyız?
    * 02.10.2008 - Siz de onları almayın...
    * 01.10.2008 - Siyaset ve ahmaklık
    * 30.09.2008 - Kim korkar herkesten?
    * 28.09.2008 - Saflık
    * 27.09.2008 - Çözümü kolay ama...
    * 26.09.2008 - Karşılaşma
    * 25.09.2008 - Esir kampı
    * 24.09.2008 - Yeni dalga...
    * 23.09.2008 - Ezan
    * 21.09.2008 - Bir anı
    * 20.09.2008 - Cunta mı?
    * 19.09.2008 - Genç subaylar
    * 18.09.2008 - Niye yapıyorsunuz bunu?
    * Tüm yazıları